Moralim, son günlerdeki çocuk istismarları haberleri ile tarumar olduğu için yazamadım. Bende öyle bi göz varki; gördüğünü mıh gibi beynime kazıyorum. Yani işe yarıyacak yerlerde gözlerimden aynı kalitede görüş alamıyorum. Neyse, efendim bu kadar olumsuz haberlerle resmen ruhumda depremler oldu. Bazen diyorumki kendi kendime, bu vicdansızlar için, yaptıklarını yanına bırakmayacak sosyal bi kahraman çıksa ortaya, çocuklara eziyet ve işkence eden ve dilimin söylemeye bile varmadığı kötülükleri yapanlara hadlerini bildiren bi kahraman... fena olmazdı hani. Herkesler sosyal statü ve paranın derdinde. Onun için midir acaba çevremizde olan bu olumsuzlukları göremiyoruz. Bi çocuk hastanelik olana kadar mı hiçbişeyden haberimiz olmuyor. Göya çocuğun anne-babasını saymıyorum; hiçmi çevresindeki kimse bu çocuğu görmedi, gözlerindeki morlukları görüp kimsemi sormadı noldu sana diye. Yok yok normaldir tabii. İnsanlar HINÇLARINI kimden alacaklar; tabiki kendilerine karşı koyma gücü olmayan,OLAMAYAN,çocuklardan alacaklar. Allahlarından bulsunlar. Ha bide şuna değinmeden geçemiycem; akşam eve gidiyorken gördüğüm manzara ŞU: kadınlar(BAYANLAR diyimde kaba olmasın) çocukları dışarı çıkarmışlar kendileride koyu sohbetlerde bilmiyorum hangi diyarlara dalmışlarsa, çocuk yeremi düştü, sokağamı fırladı, arkadaşıyla kavgamı ediyo(siz şimdi diyceksinizki sen nerde oturuyorsun; ben istanbulun varoş bir bölgesinde, birazcık varoş olan bi sokağında oturuyorum) he nerde kalmıştım, kavgamı ediyo... çocuğundan bi haber anneler sokaklarda. Lütfen diyorum, lütfen , zaten bütün günün yorgunluğunun ardından minübüste kulak memesi kıvamında diyebileceğim oranda hamura dönüyorum... sinirlenmiyim diyorum e, eh... olmuyo... sinirleniyorum. Yangın var diye bağırsam... hemen itfaiye gelir; çünkü itfaiye bölge müdürlüğü caddenin sonunda hemen gelir(GERÇEKTEN)... İYİSİMİ ye, iç, Allahına şükret stratejisiyle(umarım doğru yazdım) Yola devam... Ama Gerçekleri görerek ve tepki vererek. Bu çok önemli işte: TEPKİ VERMEK....
